Nýr Kani

Það er ekki að spyrja að heppni minn í herbergisfélamálum. Núna þegar sílíkonan mín er farin er komin önnur bandarísk stelpa í íbúðina. Hún fylgir, að mér skilst, því sem næst kemst Krossinum; hún fylgir bókstaflega öllu því sem stendur í biblíunni. (Ég biðst afsökunar á staðreyndarvillum ef eru, en ég er ekki vel að mé í þessum málum)
Ég, að sjálfsögðu, gat ekki setið á mér og fór að spyrja hana um afstöðu hennar til giftinga samkynhneigðra. Út frá þeim áhugaverðu samræðum komst ég að því að hún lítur á samkynhneigð sem geðsjúkdóm og því ættu hjónabönd þeirra ekki að vera leyfð, en Guð elskaði samt alla, líka geðsjúka morðingja (sem hún notaði í alvöru sem dæmi) sem ráða ekki við hegðun sína ... líkt og samkynhneigðir.
Ég verð að viðurkenna að ég hef varla lesið staf í biblíunni en ég efast um að það standi þar að samkynhneigð samsvari því að vera veikur á geði.
Hún drekkur heldur ekki vín því að, samkvæmt öruggum heimildum, var það ekki vín sem Jesús og félagar drukku heldur bara vínberjasafi og biblían samþykki ekki áfengisdrykkju því að áfengi lætur fólk gera hluti sem ekki er á ábyrgð þeirra sjálfra, svo sem ósiðlega hluti með manneskju af sama kyni. (Ath. að ég nota eingöngu dæmi sem hún sjálf notaði)
Að öðru leyti er hún hin indælasta.
En á morgun fer ég til Genf með Arndísi og Matthieu og bráðum fer Arndís heim, það finnst mér leiðinlegt.
Svo erum við Julie og Charlotta búnar að kaupa lestarmiða og bóka hostel í Avignon um næstu helgi! Veivei!

ó ó og æ æ

Arndís er veik og við erum á leiðinni á spítalann og ég datt á hjóli fyrir framan margmenni. Nú er mér frekar illt partout.

ó ó ... allt í volli!

Ein saga

Á föstudaginn fór ég á snjóbretti það gekk rosalega vel og ég er orðin rosa klár en eitt gerðist í þeirri ferð. Það er nefnilega strákur/maður sem vinnur þarna á skíðasvæðinu sem er mjög ræðinn og harðneitar að tala frönsku því að hann vill æfa enskuna sína sem er mjög mjög bjöguð. Nema hvað, að í eitt skiptið þegar rassalyftan er á leiðinni að toga mig upp segir strákurinn við mig: Good luck mister! Ég kippti mér nú ekkert upp við það, enda orðin vön enskumistökum Frakka. Grey strákurinn hafði þó áttað sig á þessum mistökum sínum og ákvað að biðjast afsökunar næst þegar ég fór í lyftuna, samræðurnar urðu eftirfarandi:

Strákur (með mjöög miklum frönskum hreim): Uhh I have really sorry that I have before call you mister!

Ég: No no it's ok. I don't care.

Strákur: Uhh .. because uhh you are not mister uhh because you are not man.

Ég: Uhm, no I know. But it's ok!

Strákur: uhh ... but if you are .. you know .. uh how you say .. uhh comment dire ... if you are uhh transsexual I have uh no problem with that.

... sem betur fer dró lyftan mig upp á þessum tímapunkti. 

Frakkar eru stórfurðulegir!

Autour du Lac d'Annecy

Tvær stelpur lögðu af stað í leiðangur ... á sjö gíra leiguhjólunum sínum.

Ég og Arndís fórum semsagt í hjólaleiðangur í gær, 50 km hringur í kringum vatn Annecy. Veðrið var ólýsanlega gott, ekki ský á himni, glampandi sólskin og a.m.k. 20 stiga hiti! 

Við keyptum smá nesti og vorum lagðar í hann upp úr hádegi. Ferðin var í einu orði sagt ótrúleg! Við stoppuðum soldið oft og tókum myndir, fórum niðrað vatninu og böðuðum fæturna í því og fengum okkur nesti. Stoppuðum á veitingastað og fengum okkur ís í frekar mikilli auðn. 

Myndirnar segja meira en mörg orð:

Ég er búin að eyða síðustu 75 mínútunum í að reyna að uploada myndum hérna en það gengur ekki neitt svo að ég verð að benda bara á www.flickr.com/photos/hallatryggva þar eru komnar nokkrar myndir úr ferðinni góðu.

Ps. Undur og stórmerki gerðust, ég fékk smá lit í ferðinni!!! Það finnst mér í alla staði ótrúlegt!

nýjastanýtt

Nú er það í fréttum af sílíkonunni minni að hún er víst á leið heim. Eftir að hafa farið til höfuðborgar Bretlands að hitta mömmu sína komst hún loksins að því að Annecy væri ekki fyrir hana. Svo að ég fæ nýja bandaríska stelpu í íbúðina síðasta mánuðinn. Jibbíjú!

Það er svosem ekkert mikið búið að gerast. Fór á bretti í síðustu viku og er orðin svaka svaka góð, get beygt og allt. 

Á miðvikudaginn fór ég í afmæli hjá tveimur frönskum strákum, það var rosa spes, það var búningapartý og hérna taka þau svoleiðis þema rosa alvarlega, það voru ghostbusterar, zorro, Lína Langsokkur og allt þar á milli. Því miður fyrir mig fórum við svo á bar þar sem peysunni minni og myndavélinni minni með nánast fullu 2 gb korti var stolið. En kvöldið var engu að síður rosa gott og ég talaði heilan helling frönsku og fékk fullt af hrósum sem var mega gaman! 

Á föstudaginn fórum við í keilu um kvöldið sem var rosalega gaman fyrir utan hvað ég er rosalega léleg í þeim leik. 

Um helgina erum við svo búin að gera helling,á laugardaginn eldaði Matthieu fyrir okkar típískan rétt frá héraðinu með miklum osti og pulsum böðuðum í rauðvíni, það var rosalega gott!

Svo héldum við uppá páskana með herlegheitum á sunnudaginn, hittumst hópurinn heima hjá Arndísi og co. þar sem sænska mafían (þau eru í alvöru svona 10) eldaði sænskar kjötbollur, einhvern kartöflurétt, egg með kavíar, skonsur o.s.framv. o.s.framv. 

Okkar Arndísar framlög voru íslensk páskaegg sem vöktu mikla lukku.

Í dag fór ég svo í próf í skólanum sem var soldið erfitt en gekk samt mjög vel, sátum alveg í rúma 2 tíma. 

Næst á dagskrá er svo meira bretti, Genf, Avignon og Arles. Hlakka mikið til.

eitt

ég er búin að laga svo nú geta allir kommentað. 

Obbosíí

Jæja já

Það er margt búið að gerast þennan mánuð síðan ég bloggaði síðast. Óvænt ferð til Íslands og mamma kom svo í heimsókn. Það var alveg frábært. Við vorum hérna í Annecy í tvo daga og við vorum smá duglegar að versla hérna og skoða okkur um. Fórum á safn þar sem við sáum mjög skrítnar samsetningar af alvöru og platdýrum og sáum líka fiskabúr sem voru mjög lítil með mjög mörgum fiskum í og ekkert svo vel hirt, þar sem í einu fiskabúrinu flaut dáinn fiskur á yfirborðinu meðan félagar hans gæddu sér á honum. Mjög smekklegt. Í Lyon gerðum við alveg ýmislegt. Röltum samt bara aðallega um, eða hjóluðum seinni tvo dagana, því það er svo sniðugt að það er hægt að leigja hjól útum allt á götum Lyon, þó að það hafi verið smá vandasamt í byrjun sáum við sko ekki eftir því eftirá, eftir að vera búnar að þræða götur Lyon á hjóli. Veðurguðirnir voru heldur ekki að spara góðviðrið sem gerði þetta allt hið yndislegasta.

Áður en ég fór til Íslands fór ég í ostaverksmiðju þar sem við fengum að gæða okkur á hinum ýmsu tegundum af Savoie og Haute-Savoie ostum og sáum hvernig þeir allir voru búnir til. Mjög skemmtilegt og áhugavert og ostarnir voru hver öðrum ljúffengari! 

Á fimmtudaginn þá fór ég á hestbak eftir skóla, það var óótrúlega gaman. Veðrið var ekkert smá gott. Staðurinn þar sem við fórum á hestbak er svona hálfgerður fjölskyldu- og húsdýragarður þar sem er svona Adventure Park einhver og hægt að príla og hafa gaman þar og svo við hliðiná því eru öllum mögulegum dýrum troðið saman bakvið girðingu, sáum litla rosalega sæta geitakálfa og dádýr og á milli þeirra spígsporuðu hanar, svo voru líka kettir og hundar og fleira skemmtilegt. En nema hvað, þarna voru líka rosalega margir hestar af öllum stærðum og gerðum, held meiraðsegja að hestarnir sem við fórum á hafi getað verið samlandar mínir, en þar sem ég var sú í hópnum sem mest hafði farið á hestbak fékk ég brjáluðu hryssuna í hópnum, hún var ekkert sérstaklega hress með þetta allt saman og varð að vera síðust því annars var hún alltaf að sparka í hestinn bakvið sig, þegar við vorum svo svona um það bil hálfnuð með túrinn trylltist hryssan mín, reis upp á afturfæturna sína byrjaði að hlaupa í allar áttir burt frá hópnum í einhverju kasti, þetta var nú samt sem betur fer bara stundarkornstryllingskast svo hún róaðist eftir smá stund án þess að ég hefði henst af baki, en þetta var samt allt hið besta mál og reddaðist allt saman.

Síðustu tvo daga er búið að vera brjálað veður, rúmlega 20 stiga hiti og sól og blíða. Við nýtum okkur það að sjálfsögðu og erum alltaf bara í piknikkum við vatnið og í sólbaði. Það er svo frábært hvað sólin hleypir líka miklu lífi í bæinn, göturnar fyllast af fólki og það fer einhvernveginn allt í gang. Væri mjög mikið til að koma aftur hingað að sumri til, held að það hljóti að vera geðveikt!

Næsta vika í skólanum verður tileinkuð Edith Piaf, við ætlum að hlusta á fullt af Edith Piaf lögum horfa á La vie en rose, hlusta á viðtöl við hana og reyna að analysera hana eitthvað, ég hlakka mjög mikið til þar sem hún er ein af mínum uppáhalds. 

Núna er ég búin með 10 vikur í skólanum og á bara 6 eftir, það er ótrúlegt hvað tíminn líður hratt, eiginlega bara þriðjungur eftir! Það er svona hálfgerð bittersweet tilfinning, mér líður ofsalega vel hérna og það er frábærlega gaman í skólanum en auðvitað verður ótrúlega gott að koma heim og knúsa alla sem maður saknar.

20 ára í París

Ég veit að þetta er blogg númer tvö í dag en ég gat ekki bloggað hitt fyrr en núna.

Núna er ég nýkomin frá París. Það var yndislegt. Fór á Smashing Pumpkins sem spiluðu fáránlega gott og langt sett. Fór með Andra á alla túristastaðina og aldrei hélt ég að ég myndi segja svona klisju ... en það er alveg ofsalega gaman að vera ástfangin í París. 

Dagarnir liðu eins og skot og síðasta kvöldið fórum við Andri út að borða og fórum svo á æðislegan jass-stað í gamalli dýflissu þar sem var live jass band með frábærum hljóðfæraleikurum og fólk á öllum aldrei að dansa samkvæmisdansa. Þetta var eitt besta kvöld sem ég hef upplifað .. framan af. 

Núna tekur skólinn við aftur eftir allar þessar ferðir. Nú hlakka ég til að hitta mömmu mína.

Ítalía

1. febrúar 2008

Ferðadagurinn mikli. Byrjuðum daginn á að ná í bílinn okkar klukkan átta og fórum svo í skólann, ég með pönnukökur með sykri því að við vorum með múltíkúltúral repasið. Það var voða gott og gaman, fékk kínverskan mat, tyrkneskan mat, mat frá Alsír og Kosta Ríka og svo mætti lengi telja.

Vorum svo komnar á hraðbrautina upp úr hádegi. Þar sem bílinn var beinskiptur og ferðafélagar mínir allir frá Norður – Ameríku þurftum við að fá leyfi hjá bílaleigunni fyrir mig svo ég gæti keyrt, það var ekkkert mál og sem betur fer kann Dayna að keyra beinskiptan af einhverjum ástæðum. Við lentum í ýmsum vandræðum á leiðinni, fundum t.d. ljótasta bæ Ítalíu sem fékk heitið Texas chainsaw Massacarrara (bærinn var Massa Carrara héraði), en við þurftum að fara í gegnum hann því við vorum soldið viltar, eftir allt það stress ákváðum við bara að halda áfram, án matar þangað til við vorum orðnar svo rosalega svangar að við ákváðum að stoppa í næsta bæ sem við sæjum og fara inn á fyrsta veitingastaðinn þar! Við hefðum betur látið það ógert þar sem veitingastaðurinn, Da Luigi, var hinn versti!

Að lokum komumst við til Aulla sem er í Toscana en eiginlega eins norðarlega og þú kemst í héraðinu. Frá Aulla þurftum við að fylgja vandlegum leiðbeiningum og keyra í gegnum 7 pínulitla ítalska bæi. Bjuggu ábyggilega undir 500 í þeim stærsta. Á milli bæjanna varð okkur hins vegar ekki um sel því að bæirnir standa í fjalli og við vorum alltaf að fikra okkur lengra og lengra upp fjallið þannig að á milli þeirra var ekkert nema fjalll upp, vegur og fjall niður, eina ljósið var að sjálfsögðu ljósið frá bílnum svo var soldið mikil þoka svo að þetta var allt frekar draugalegt og Daynu varð á orði að við værum eins og staddar í Blairwitch Project.

Allt gekk þetta þó alveg eins og það átti að gera og að lokum komum við til bæjarins okkar sem ég man því miður ekki hvað heitir. Bærinn var ekkert sérstaklega stór, samanstóð af einni götu og ekki meira en 35 íbúum. Bærinn (gatan) var alveg yndisleg, lágreist, ítölsk, falleg hús með gömlum ítölskum konum hengjandi upp þvottinn á svölunum. Við upplifðum það þó ekki fyrr en daginn eftir því að þegar við komum var komið miðnætti, svartamyrkur og rigning, þetta var í alvöru eins og að vera staddur í ævintýri! Fólkið sem við leigðum íbúðina okkar af var yndislegasta fólk sem ég hef hittt. Þau voru öll að vilja gerð til að hjálpa okkur voru búin að kaupa inn morgunmat fyrir okkur og hvaðeina. Íbúðin er heill kapítuli útaf fyrir sig því að hún var ótrúleg. Hún var greinilega frekar nýinnréttuð en allt var samt svo fallegt og þeim hafði tekist rosalega vel að halda í ,,gamla” stílinn. Ég og Dayna fengum rúmið á efri hæðinni og það var með langþráðri sæng, mikið sakna ég þess að hafa sæng.

Við rotuðumst allar eftir að hafa komið okkur ágætlega fyrir í litla sumarhúsinu okkar.

2. febrúar 2008

Sváfum fram eftir eftir langan dag daginn áður. Ákváðum að fara til Flórens með stoppi í Lucca. Lögðum ekki að stað fyrr en eftir hádegi og allt tók einhvernveginn frekar langa tíma, viltumst nokkrum sinnum svona eins og gengur og gerist, en þar af leiðandi stoppuðum við ekki lengi í Lucca því við komum á versta tíma. Fórum að sjálfsögðu inn fyrir múrinn og skoðuðum helstu túristastaðina þar, en þar sem við komum rétt fyrir þrjú var ekki neitt opið nema minjagripaverslanir svo að við ákváðum að halda af stað til Flórens svo að við yrðum ekki allt of seint á ferðinni þar. Komumst með erfiðismunum til Flórens þar sem Ítalir keyra eins og brjálæðingar! Þegar við loksins vorum búnar að finna miðbæ Flórens var farið að myrkva en hún var engu að síður stórkostlega falleg, röltum töluvert um í Flórens og enduðum á því að fara að Dómkirkjunni, settumst svo inn á veitingastað við hliðina á Dómkirkjunni og fengum okkur pasta sem við allar vorum sammála um að væri það besta sem við hefðum fengið. Keyrðum heim í litla húsið okkar og á meðan ég fór í sturtu ákváðu stelpurnar að koma mér á óvart, þær höfðu keypt ítalska súkkulaðiköku og Toscana rauðvín í Flórens og voru búnar að gera tilbúið fyrirafmæli fyrir mig, með kertum og huggulegheitum. Áttum alveg yndislegt kvöld og frábært fyrirafmæli.

3. febrúar 2008

Ákváðum að byrja daginn snemma og ákváðum að nýta okkur það að það væri ekki rigning eins og daginn áður og tóum myndir eins og óðar værum í litla bænum okkar. Lögðum svo af stað til La Spézia, sem er yndislega falleg borg, og skildum bílinn eftir þar og tókum lestina til Cinque Terre. Vorum komnar til Riomaggiero, sem er fyrsti bærinn af fimm, soldið fyrir hádegi. Röltum upp og niður bæinn og fórum inn í fallega litla kirkju og nutum þess að verða ekki blautar af rigningunni. Löbbuðum þar næst til Manarola og vorum orðnar rosalega svangar svo við fórum inn á lítinn sjávarréttar-pasta stað og fengum aftur fáránlega gott pasta! Röltum að sjálfsögðu soldið um og héldum svo til Corniglia. Því miður vorum við þar á versta tíma eins og í Lucca því að flest allt var lokað og ekki mikið um að vera. Það var samt alltílagi því að ég hugsa að það séu ekki margir sem geta sagst hafa farið til Cinque Terre án þess að hafa verið áreittur af túristaflauminum þar. Löbbuðum um Corniglia sem var ofslega fallegur bær og við eyddum töluverðum tíma í að rölta níþröngar göturnar sem allar voru stigar! Héldum svo af stað til næsta bæjar, Vernazza þar sem við fengum langþráðan ís, sólin fór loks að skína á okkur og við sátum á klettum við sjóinn með ítalskan gelato og sólina í andlitið. Ótrúlegt! Svo alltíeinu eftir þessa sólarglætu fór að rökkva og meðan við sátum 5 mín í lestinni til síðasta bæjarins, Monterosso al Mare, varð alveg dimmt. Bærinn var yndislega fallegur í myrkri og við duttum heldur betur í lukkupott. Í einni af þröngu götunum var okkur boðið inn í litla líkjörs- og pestóbúð þar sem við fengum að smakka á alls kyns frábærum pestóum, sítrónuhunangi, hvítlaukssmjöri og alls konar ávaxtalíkjörum. Eftir það ævintýri héltum við aftur til La Spézia. Röltum aðeins um borgina og settumst inn á Pizzeriu og fengum fyrstu pizzu ferðarinnar, hún var í laginu eins og hjarta og var mjög góð. Fórum svo heim og horfðum á vídjó með frönskum texta.

4. febrúar 2008

Vöknuðum aftur snemma á heimferðardaginn, ég fór í heimsókn til Elenu og Giancarlo, fólkið sem við leigðum sumarhúsið af, til að fá að nota internetið og fá leiðbeiningar um hvernig ætti að komast heim. Elena og Giancarlo voru ekki heima en hins vegar var mamma Giancarlo heima, hún Lydia. Lydia er 96 ára gömul mjög ræðin ítölsk kona. Hún gaf mér túr um húsið, sýndi mér herbergið sitt þar sem hún er búin að hengja fána samkynhneigðra upp, bæði inni hjá sér og á svölunum, svo að sjálfsögðu fékk ég að sjá klósettið. Að lokum settumst við bara fyrir framan arineldinn og spjölluðum saman á ítölsku. Hún hafði ekki hugmynd um hvað Ísland væri. Elena og Giancarlo komu svo heim og gáfu okkur lítinn túr um bæinn. Fórum upp í lítinn turn sem stendur á hæð við bæinn og útsýnið úr honum var ólýsanlegt! Fengum okkur svo hádegismat í einum af litlu bæjunum, Crespiamo, og fengum heimalagað pasta. Það var mjögmjög gott. Ákváðum svo að halda af stað því við ætluðum að koma við í Mílanó. Okkur varð nú ekki að ósk okkar því að þegar við fórum að nálgast Mílanó fór að kyngja niður snjó! Þar af leiðandi haggaðist umferðin ekki í meira en klukkutíma. Við vorum soldið svekktar yfir þessu en það verður að hafa það. Vegna veðursins vorum við svo ekki komnar heim fyrr en um tíuleytið.

Ferðin var í alla staði frábær og Ítalía og ítalir eru yndisleg!

Ítalía, París, Genf, Belfast, London

Við erum búnar að komast að því afhverju franskt fólk er mjótt .. það er alltaf úti að hlaupa. Það er svona stígur meðfram vatninu þar sem iðulega er rosalega mikið af fólki að hlaupa á öllum tímum og á öllum aldri. Ég sá t.d. það krúttlegasta sem ég hef séð um daginn, þá var ég að labba í skólann um hádegisbil og mætti manni sem var ekki degi yngri en 75 ára, hugsanlega eitthvað eldri. Nema hvað að hann var bara að skokka alveg lööööturhægt, en skokkandi þó. Mér hlýnaði af einhverjum ástæðum rosalega um hjartarætur við þetta.

Það er alveg rosalega margt að gerast um þessar mundir. Um hver mánaðamót róterast bekkirnir mjög mikið, mikið af fólki fer og mikið af fólki kemur sömuleiðis, þess vegna verður á morgun hjá öðrum kennaranum mínum (þessari óléttu) spóla og nammi og á föstudaginn verður hjá hinum kennaranum mínum svona múltíkúltúral ,,repas" (svona málsverður), þar sem allir í bekknum (svona 12 þjóðerni) koma með einhvern rétt frá sínu landi. Ég ætla að baka pönnukökur með sykri og rúlla þeim upp, soldið eins og crepe, en það verður að hafa það.

Þetta repas er sko ekki það eina sem ég er að fara að gera á föstudaginn, ekki aldeilis. Því að við, fjórar stelpur úr skólanum, drifum í því í dag að leigja bíl á föstudaginn og cottage í Tuscana héraðinu í Ítalíu. Við ætlum að fara í ródtrip til Ítalíu, heimsækja Cinque terre, Pisa, La Spazio o.s.framv. við erum líka búnar að finna vínekru rétt hjá bænum okkar, sem samanstendur af 1000 manns, og vínekran býður uppá vínsmökkunartúr. Þetta var eitt það mest spontant sem ég hef gert!

Ég kem svo heim á mánudagskvöld því að þá er frí í skólanum útaf stöðuprófunum. Svo líður einn dagur, þriðjudagur, svo kemur miðvikudagur. Hann verður alveg frábær af mörgum ástæðum: Ég hitti Andra, ég hitti Vilborgu og Katrínu, ég verð tvítug, ég fer til Parísar, ég fer á Smashing Pumpkins og svona mætti lengi telja. Ég hlakka alveg hryllilega mikið til, þess vegna er soldið gott að Ítalíuferðin kom þarna í millibilinu svo ég hafi hana til að hlakka til svona í millitíðinni.

Svo erum við að skipuleggja ferð til London og Belfast um miðjan mars en áður en ég fer í hana kemur mamma mín góða í heimsókn og við ætlum að túristast um Annecy og fara svo í helgarferð til Genf. Mikið hlakka ég til!

obb

Það hefur gengið upp og niður hjá mér síðustu daga, bókstaflega. Er búin að vera svaka veik, fór ekki í skólann í gær, né í matarboðið sem mér var boðið í gærkvöldi, né í skíðaferðina með skólanum í dag. Það er ekki gott, ég er samt öll að hressast.

Það er æðislegt veður í dag, sól og hiti. En ég ætla samt að taka því rólega. Sat bara útá svölum áðan og las Harry Potter á l’école des sorciers.

Ég er búin að kaupa mér rosa mörg DVD t.d. Kill Bill 1&2 og ég kunni ekki að setja enskan texta svo ég horfði á númer eitt á frönsku. Það var mega fyndið. Ég keypti samt líka franskar myndir og við Dayna ætlum að vera svaka duglegar að horfa á franskar myndir og læra rosa mikla frönsku.

Um daginn fórum við í bíó á franska mynd sem heitir Enfin Veuve sem þýðist á íslensku, Loksins Ekkja. Þetta var svona súr frönsk grínmynd, það var eiginlega öllum sama þó að eiginmaðurinn hefði dáið en voru aðallega að spá hvort hundurinn hefði nokkuð slasast, en hún var frekar skemmtileg og ég gat alveg fylgt og skyldi næstum allt. Aðalástæðan þó fyrir að ég fór í bíó var að ég er komin með fráhvarfseinkenni frá poppi, og svona poppbaunir fást bara alls ekki í Annecy. Ég fann popp útí búð en það var að sjálfsögðu sykrað, svo að, ég var farin að hlakka svakalega til að fá almennilegt saltað bíópopp, nema hvað, svo komum við í bíóið, ég hleyp að poppafgreiðslunni og spyr hvort poppið sé ekki alveg örugglega saltað, ekki aldeilis! Mikið varð ég fyrir miklum vonbrigðum.

En ég á samt von á sendingu frá Íslandi, einn poki ostapopp og tveir dallar Orville’s poppbaunir. Ég hlakka til!

Meðan ég kvarta undan poppleysi kvartar herbergisfélagi minn mikið undan hand- og fótsnyrtileysi, hún er víst vön að fara í handsnyrtingu einu sinni í viku og fótsnyrtingu einu sinni á tveggja vikna fresti, svo finnast henni Frakkar líka vera soldið loðnir því að hún finnur hvergi stofu þar sem hún getur fengið vax. Ég varð að viðurkenna fyrir henni um daginn að ég vissi nú varla hvað allir þessir hlutir væru. Henni fannst ég vera stórfurðuleg.

Það verður nú samt að taka tillit til þess að við komum alveg frá sitthvorum heiminum, ég fékk t.d. ekki gervibrjóst í útskriftargjöf 18 ára … frá foreldrum mínum.

partípartíannecy

Í næstu viku fara flestir krakkarnir sem ég er búin að kynnast í skólanum, einn var bara hérna í sumarfríinu sínu, hann er frá Brasilíu. En af því tilefni að allir fara að fara þá er partí hvert einasta kvöld, það er mjög gaman og gerir það að verkum að við erum aldrei feimin í tímum og franskan gengur miklu betur og við tölum rosa mikið saman á frönsku í tímum og utan þeirra. 

Á morgun er  ein stelpa í bekknum mínum að bjóða í latínópartí þar sem verður fahitas, tacos, sangria og fínerí, ég og Dayna ætlum að koma með gvakamólí sem Dayna býr til. Hún er alltaf að búa til eitthvað svona. 

Annar kennarinn minn er rosalega ólétt og er að fara að hætta í næstu viku því hún er að fara í barneignarfrí, en hún er rosa fyndin því hún er með ást á heilanum. Núna er þess vegna stílabókin mín stútfull af frönskum ástarfrösum, ég væri sko ekki í vandræðum með að segja einhverjum frakkanum upp á frönsku!

Það er fáránlegt hvað lífið gengur strax sinn vanagang hérna ég er strax orðin uppiskroppa með hluti til að segja í bloggi þó að mér leiðist aldrei eða neitt svoleiðis, þetta er bara allt orðið svo venjulegt. 

Á laugardaginn fer ég aftur á bretti. Það verður gaman.

Ég sagði konunni í afgreiðslunni að Madame Blanc-Paque hefði komið í heimsókn til okkar þegar við vorum ekki þar og hún talaði við hana svo það er ekkert nýtt að frétta af þeirri elsku.

Núna ætla ég að fara að rölta heim á leið það er soldið leiðinlegt að vera í tímum eftir hádegi því að þá missir maður af birtunni þegar maður labbar heim.

-Halla

ps. Hvað í ósköpunum er eiginlega að gerast með borgina? Mamma og þið sem lesið þetta megið endilega segja mér aðdragandann að þessari vitleysu!

sunnudagskvöld

Ég fór aftur á bretti í gær og það var rosa gaman og ég var svakalega góð. Snjórinn var geðveikur sem og svæðið. Fór þó ekki til Sviss í þetta skiptið.

Um kvöldið fórum við að partíast með krökkum úr skólanum sem var mjög gaman. 

Mér til mikillar gleði og ánægju eru komnar tvær íslenskar stelpur í skólann, mér til enn frekari ánægju er önnur stelpan Margrét Soffía sem spilaði með mér á fiðlu í áraraðir. 

Ég er því aftur farin að hugsa á íslensku, en hugsanir mínar voru orðnar eitthvert bland af frönsku, ensku og íslensku. 

Núna erum við Dayna hjá Möggu og Arndísi en íbúðin þeirra er soldið mikið betri en okkar, sbr. sjónvarp, internet og þvottavél.

Ég er orðin ástfangin af Annecy og get farið í göngutúra þess vegna allan daginn og alltaf er maður að sjá eitthvað nýtt, það er farið að hlýna mjög mikið og í dag var yndislegt veður. 

Á morgun ætla ég að leigja mér hjól fyrir næstu fjóra mánuðina.

Frakkar eru mjög skrítnir, þeir sýna ekki landsleiki í handbolta í sjónvarpinu ... bara tennis og skíði.

-Halla

Fyrsta vikan

Nú er ég komin til Annecy í Ölpum Frakka. 

 

Ferðalagið byrjaði í Bandaríkjunum þaðan sem ég flaug til Parísar, þaðan til Lyon og svo tók ég loks rútu til Annecy. Þegar þangað kom var klukkan orðin rúmlega sex á mánudegi og ég búin að vera á ferðalagi í meira en sólarhring. Þegar ég kom að húsinu sem ég bý núna í tóku á móti mér tvær konur, önnur sem ég mun búa með næstu 4 mánuði en hin leigusalinn minn sem heitir Madame Blanc-Paque.

Madame Blanc-Paque lét okkur nú rogast með töskurnar mínar upp á fjórðu hæð en skipaði okkur þó að taka pásu á hverjum einasta stigapalli. Þegar við komum inn í íbúðina tók við mjög langt og skrítið ferli þar sem Madame Blanc-Paque lýsti í smáatriðum fyrir mér hverju einasta atriði íbúðarinnar. Hún er t.d. með mjög nákvæman lista yfir bókstaflega allt í íbúðinni, meðal efnis á listanum er: Ein auka klósettrúlla, brúnt lak með rauðum og bláum blómum, brúnt lak með rauðum og gulum blómum svo sýndi hún mér klósettrúlluna og lökin merkti skilmerkilega við að brúna lakið með rauðu og bláu blómunum væri alveg örugglega þarna sem og klósettrúllan, svo að endingu lét hún mig skrifa undir skjal þessa efnis. Allt í allt var hún inni í íbúðinni að útskýra þetta allt saman fyrir mér í svona einn og hálfan tíma.

 

Dayna, stelpan sem ég bý með og er frá suðurríkjum Bandaríkjana, sagði mér svo seinna um kvöldið að ég hefði fengið væga meðferð, Madame Blanc-Paque hefði látið hana telja hvern einn og einasta disk, hníf, gaffal, skeið o.s.framv. Hún lét sig að lokum hverfa okkur til mikils léttis.

Hamingjan varði þó ekki lengi því að hálftíma seinna þegar ég var í sturtu birtist Madame Blanc-Paque á þröskuldinum með baðmottur og æddi í framhaldi af því inn á baðherbergið þar sem ég sturtaði sjálfa mig í makindum. Þá tók við mikið óðagot: Dayna að reyna að útskýra á frönsku fyrir Madame Blanc-Paque að ég væri þarna inni, Madame Blanc-Paque hlaupandi um íbúðina með baðmottur og mandarínur og ég í sturtu. Hún fór svo með þeim orðum að hún kæmi aftur á miðvikudagskvöldið.

 

Á þriðjudagsmorguninn fór ég í skólann og tók stöðupróf sem gekk mjög vel og ég byrjaði í skólanum. Sem er mjög skemmtilegur.

 

Á miðvikudaginn kom síðan áströlsk stelpa, sem var með mér í skólanum í París, og gisti hjá okkur í fjórar nætur. Meðan hún var hérna komst ég að ýmsu um Daynu. Samræðurnar þróuðust einhvernveginn á það stig að Dayna spurði mig hversu margar vinkonur mínar væru með gervibrjóst. Ég varð soldið undrandi og sagði henni að lýtaaðgerðir væru ekkert sérstaklega viðurkenndar á Íslandi. Hún varð steinhissa yfir því og sagði mér að allar vinkonur hennar og mömmur þeirra og mamma sín væru með gervibrjóst, reyndar væri ein vinkona hennar ekki með gervibrjóst en hún væri með gervinef og rass. Í framhaldinu spurði ég hana hvort hún væri með gervibrjóst þá flaggaði hún heila klabbinu og spurði mig hvort ég héldi virkilega að þessi væru alvöru!

Síðustu daga hef ég komist að ýmsu fleiru um hana, hún er fráskilin, tuttuguogfimm ára, hagfræðingur og búddatrúar.

 

Á miðvikudagskvöldið bankaði svo Madama Blanc-Paque uppá og fór að búa um rúmin okkar og róta í dótinu okkar. Það var mjög skrítið. Hún var þó ekki hjá okkur nema í svona klukkutíma, það var ágætt.

 

Um síðustu helgi fór ég svo með skólanum í skíðaferð, Ég dró þá áströlsku og Daynu, sem aldrei hafði séð snjó áður, með mér. Ég ákvað reyna í annað skipti á hæfileika mína á snjóbretti. Skíðasvæðið var risastórt en fyrst þurfti maður að taka einhvern gondóla að lyftunum, en þær voru óteljandi. Fyrst skelltum við okkur nokkrum sinnum í barnabrekkuna en ákváðum svo að gerast soldið kræfar og fara í stólalyftuna sem okkur sýndist vera minnst hættulegust. Þegar við hins vegar vorum lagðar af stað upp sáum við að stólalyftan endaði alls ekki þar sem við höfðum haldið að hún gerði heldur hélt áfram lengst upp, þegar á áfangastað þeirrar lyftu var komið var eini möguleikinn þrjár aðrar stólalyftur ennþá hærra upp! Við fórum í eina þeirra og vorum þá komnar uppá topp í fjallgarði í frönsku ölpunum.

 

Eða við héldum það.

 

Við tókum nefnilega allt í einu eftir að öll skilti sögðu okkur að við værum staddar í Sviss, sem reyndist vera raunin. Við komumst þó allar niður í réttu landi, með mismiklum erfiðleikum.

Daginn eftir gat ég ekki labbað fyrir harðsperrum!

 

Eftir þetta mikla ævintýri hefur lífið gengið sinn vangang hérna í Annecy og Annecy le vieux, Madame Blanc-Paque hefur ekki látið sjá sig síðan á miðvikudaginn þó okkur gruni að hún hafi aðeins kíkt við í gær þegar við vorum ekki heima því þegar við komum heim í gær var búið að skrúfa niður í ofnunum og hreyfa við alls kyns eigum okkar. Henni finnst við greinilega eitthvað ósparsamar.