Fyrsta vikan

Nú er ég komin til Annecy í Ölpum Frakka. 

 

Ferðalagið byrjaði í Bandaríkjunum þaðan sem ég flaug til Parísar, þaðan til Lyon og svo tók ég loks rútu til Annecy. Þegar þangað kom var klukkan orðin rúmlega sex á mánudegi og ég búin að vera á ferðalagi í meira en sólarhring. Þegar ég kom að húsinu sem ég bý núna í tóku á móti mér tvær konur, önnur sem ég mun búa með næstu 4 mánuði en hin leigusalinn minn sem heitir Madame Blanc-Paque.

Madame Blanc-Paque lét okkur nú rogast með töskurnar mínar upp á fjórðu hæð en skipaði okkur þó að taka pásu á hverjum einasta stigapalli. Þegar við komum inn í íbúðina tók við mjög langt og skrítið ferli þar sem Madame Blanc-Paque lýsti í smáatriðum fyrir mér hverju einasta atriði íbúðarinnar. Hún er t.d. með mjög nákvæman lista yfir bókstaflega allt í íbúðinni, meðal efnis á listanum er: Ein auka klósettrúlla, brúnt lak með rauðum og bláum blómum, brúnt lak með rauðum og gulum blómum svo sýndi hún mér klósettrúlluna og lökin merkti skilmerkilega við að brúna lakið með rauðu og bláu blómunum væri alveg örugglega þarna sem og klósettrúllan, svo að endingu lét hún mig skrifa undir skjal þessa efnis. Allt í allt var hún inni í íbúðinni að útskýra þetta allt saman fyrir mér í svona einn og hálfan tíma.

 

Dayna, stelpan sem ég bý með og er frá suðurríkjum Bandaríkjana, sagði mér svo seinna um kvöldið að ég hefði fengið væga meðferð, Madame Blanc-Paque hefði látið hana telja hvern einn og einasta disk, hníf, gaffal, skeið o.s.framv. Hún lét sig að lokum hverfa okkur til mikils léttis.

Hamingjan varði þó ekki lengi því að hálftíma seinna þegar ég var í sturtu birtist Madame Blanc-Paque á þröskuldinum með baðmottur og æddi í framhaldi af því inn á baðherbergið þar sem ég sturtaði sjálfa mig í makindum. Þá tók við mikið óðagot: Dayna að reyna að útskýra á frönsku fyrir Madame Blanc-Paque að ég væri þarna inni, Madame Blanc-Paque hlaupandi um íbúðina með baðmottur og mandarínur og ég í sturtu. Hún fór svo með þeim orðum að hún kæmi aftur á miðvikudagskvöldið.

 

Á þriðjudagsmorguninn fór ég í skólann og tók stöðupróf sem gekk mjög vel og ég byrjaði í skólanum. Sem er mjög skemmtilegur.

 

Á miðvikudaginn kom síðan áströlsk stelpa, sem var með mér í skólanum í París, og gisti hjá okkur í fjórar nætur. Meðan hún var hérna komst ég að ýmsu um Daynu. Samræðurnar þróuðust einhvernveginn á það stig að Dayna spurði mig hversu margar vinkonur mínar væru með gervibrjóst. Ég varð soldið undrandi og sagði henni að lýtaaðgerðir væru ekkert sérstaklega viðurkenndar á Íslandi. Hún varð steinhissa yfir því og sagði mér að allar vinkonur hennar og mömmur þeirra og mamma sín væru með gervibrjóst, reyndar væri ein vinkona hennar ekki með gervibrjóst en hún væri með gervinef og rass. Í framhaldinu spurði ég hana hvort hún væri með gervibrjóst þá flaggaði hún heila klabbinu og spurði mig hvort ég héldi virkilega að þessi væru alvöru!

Síðustu daga hef ég komist að ýmsu fleiru um hana, hún er fráskilin, tuttuguogfimm ára, hagfræðingur og búddatrúar.

 

Á miðvikudagskvöldið bankaði svo Madama Blanc-Paque uppá og fór að búa um rúmin okkar og róta í dótinu okkar. Það var mjög skrítið. Hún var þó ekki hjá okkur nema í svona klukkutíma, það var ágætt.

 

Um síðustu helgi fór ég svo með skólanum í skíðaferð, Ég dró þá áströlsku og Daynu, sem aldrei hafði séð snjó áður, með mér. Ég ákvað reyna í annað skipti á hæfileika mína á snjóbretti. Skíðasvæðið var risastórt en fyrst þurfti maður að taka einhvern gondóla að lyftunum, en þær voru óteljandi. Fyrst skelltum við okkur nokkrum sinnum í barnabrekkuna en ákváðum svo að gerast soldið kræfar og fara í stólalyftuna sem okkur sýndist vera minnst hættulegust. Þegar við hins vegar vorum lagðar af stað upp sáum við að stólalyftan endaði alls ekki þar sem við höfðum haldið að hún gerði heldur hélt áfram lengst upp, þegar á áfangastað þeirrar lyftu var komið var eini möguleikinn þrjár aðrar stólalyftur ennþá hærra upp! Við fórum í eina þeirra og vorum þá komnar uppá topp í fjallgarði í frönsku ölpunum.

 

Eða við héldum það.

 

Við tókum nefnilega allt í einu eftir að öll skilti sögðu okkur að við værum staddar í Sviss, sem reyndist vera raunin. Við komumst þó allar niður í réttu landi, með mismiklum erfiðleikum.

Daginn eftir gat ég ekki labbað fyrir harðsperrum!

 

Eftir þetta mikla ævintýri hefur lífið gengið sinn vangang hérna í Annecy og Annecy le vieux, Madame Blanc-Paque hefur ekki látið sjá sig síðan á miðvikudaginn þó okkur gruni að hún hafi aðeins kíkt við í gær þegar við vorum ekki heima því þegar við komum heim í gær var búið að skrúfa niður í ofnunum og hreyfa við alls kyns eigum okkar. Henni finnst við greinilega eitthvað ósparsamar.