Ítalía

1. febrúar 2008

Ferðadagurinn mikli. Byrjuðum daginn á að ná í bílinn okkar klukkan átta og fórum svo í skólann, ég með pönnukökur með sykri því að við vorum með múltíkúltúral repasið. Það var voða gott og gaman, fékk kínverskan mat, tyrkneskan mat, mat frá Alsír og Kosta Ríka og svo mætti lengi telja.

Vorum svo komnar á hraðbrautina upp úr hádegi. Þar sem bílinn var beinskiptur og ferðafélagar mínir allir frá Norður – Ameríku þurftum við að fá leyfi hjá bílaleigunni fyrir mig svo ég gæti keyrt, það var ekkkert mál og sem betur fer kann Dayna að keyra beinskiptan af einhverjum ástæðum. Við lentum í ýmsum vandræðum á leiðinni, fundum t.d. ljótasta bæ Ítalíu sem fékk heitið Texas chainsaw Massacarrara (bærinn var Massa Carrara héraði), en við þurftum að fara í gegnum hann því við vorum soldið viltar, eftir allt það stress ákváðum við bara að halda áfram, án matar þangað til við vorum orðnar svo rosalega svangar að við ákváðum að stoppa í næsta bæ sem við sæjum og fara inn á fyrsta veitingastaðinn þar! Við hefðum betur látið það ógert þar sem veitingastaðurinn, Da Luigi, var hinn versti!

Að lokum komumst við til Aulla sem er í Toscana en eiginlega eins norðarlega og þú kemst í héraðinu. Frá Aulla þurftum við að fylgja vandlegum leiðbeiningum og keyra í gegnum 7 pínulitla ítalska bæi. Bjuggu ábyggilega undir 500 í þeim stærsta. Á milli bæjanna varð okkur hins vegar ekki um sel því að bæirnir standa í fjalli og við vorum alltaf að fikra okkur lengra og lengra upp fjallið þannig að á milli þeirra var ekkert nema fjalll upp, vegur og fjall niður, eina ljósið var að sjálfsögðu ljósið frá bílnum svo var soldið mikil þoka svo að þetta var allt frekar draugalegt og Daynu varð á orði að við værum eins og staddar í Blairwitch Project.

Allt gekk þetta þó alveg eins og það átti að gera og að lokum komum við til bæjarins okkar sem ég man því miður ekki hvað heitir. Bærinn var ekkert sérstaklega stór, samanstóð af einni götu og ekki meira en 35 íbúum. Bærinn (gatan) var alveg yndisleg, lágreist, ítölsk, falleg hús með gömlum ítölskum konum hengjandi upp þvottinn á svölunum. Við upplifðum það þó ekki fyrr en daginn eftir því að þegar við komum var komið miðnætti, svartamyrkur og rigning, þetta var í alvöru eins og að vera staddur í ævintýri! Fólkið sem við leigðum íbúðina okkar af var yndislegasta fólk sem ég hef hittt. Þau voru öll að vilja gerð til að hjálpa okkur voru búin að kaupa inn morgunmat fyrir okkur og hvaðeina. Íbúðin er heill kapítuli útaf fyrir sig því að hún var ótrúleg. Hún var greinilega frekar nýinnréttuð en allt var samt svo fallegt og þeim hafði tekist rosalega vel að halda í ,,gamla” stílinn. Ég og Dayna fengum rúmið á efri hæðinni og það var með langþráðri sæng, mikið sakna ég þess að hafa sæng.

Við rotuðumst allar eftir að hafa komið okkur ágætlega fyrir í litla sumarhúsinu okkar.

2. febrúar 2008

Sváfum fram eftir eftir langan dag daginn áður. Ákváðum að fara til Flórens með stoppi í Lucca. Lögðum ekki að stað fyrr en eftir hádegi og allt tók einhvernveginn frekar langa tíma, viltumst nokkrum sinnum svona eins og gengur og gerist, en þar af leiðandi stoppuðum við ekki lengi í Lucca því við komum á versta tíma. Fórum að sjálfsögðu inn fyrir múrinn og skoðuðum helstu túristastaðina þar, en þar sem við komum rétt fyrir þrjú var ekki neitt opið nema minjagripaverslanir svo að við ákváðum að halda af stað til Flórens svo að við yrðum ekki allt of seint á ferðinni þar. Komumst með erfiðismunum til Flórens þar sem Ítalir keyra eins og brjálæðingar! Þegar við loksins vorum búnar að finna miðbæ Flórens var farið að myrkva en hún var engu að síður stórkostlega falleg, röltum töluvert um í Flórens og enduðum á því að fara að Dómkirkjunni, settumst svo inn á veitingastað við hliðina á Dómkirkjunni og fengum okkur pasta sem við allar vorum sammála um að væri það besta sem við hefðum fengið. Keyrðum heim í litla húsið okkar og á meðan ég fór í sturtu ákváðu stelpurnar að koma mér á óvart, þær höfðu keypt ítalska súkkulaðiköku og Toscana rauðvín í Flórens og voru búnar að gera tilbúið fyrirafmæli fyrir mig, með kertum og huggulegheitum. Áttum alveg yndislegt kvöld og frábært fyrirafmæli.

3. febrúar 2008

Ákváðum að byrja daginn snemma og ákváðum að nýta okkur það að það væri ekki rigning eins og daginn áður og tóum myndir eins og óðar værum í litla bænum okkar. Lögðum svo af stað til La Spézia, sem er yndislega falleg borg, og skildum bílinn eftir þar og tókum lestina til Cinque Terre. Vorum komnar til Riomaggiero, sem er fyrsti bærinn af fimm, soldið fyrir hádegi. Röltum upp og niður bæinn og fórum inn í fallega litla kirkju og nutum þess að verða ekki blautar af rigningunni. Löbbuðum þar næst til Manarola og vorum orðnar rosalega svangar svo við fórum inn á lítinn sjávarréttar-pasta stað og fengum aftur fáránlega gott pasta! Röltum að sjálfsögðu soldið um og héldum svo til Corniglia. Því miður vorum við þar á versta tíma eins og í Lucca því að flest allt var lokað og ekki mikið um að vera. Það var samt alltílagi því að ég hugsa að það séu ekki margir sem geta sagst hafa farið til Cinque Terre án þess að hafa verið áreittur af túristaflauminum þar. Löbbuðum um Corniglia sem var ofslega fallegur bær og við eyddum töluverðum tíma í að rölta níþröngar göturnar sem allar voru stigar! Héldum svo af stað til næsta bæjar, Vernazza þar sem við fengum langþráðan ís, sólin fór loks að skína á okkur og við sátum á klettum við sjóinn með ítalskan gelato og sólina í andlitið. Ótrúlegt! Svo alltíeinu eftir þessa sólarglætu fór að rökkva og meðan við sátum 5 mín í lestinni til síðasta bæjarins, Monterosso al Mare, varð alveg dimmt. Bærinn var yndislega fallegur í myrkri og við duttum heldur betur í lukkupott. Í einni af þröngu götunum var okkur boðið inn í litla líkjörs- og pestóbúð þar sem við fengum að smakka á alls kyns frábærum pestóum, sítrónuhunangi, hvítlaukssmjöri og alls konar ávaxtalíkjörum. Eftir það ævintýri héltum við aftur til La Spézia. Röltum aðeins um borgina og settumst inn á Pizzeriu og fengum fyrstu pizzu ferðarinnar, hún var í laginu eins og hjarta og var mjög góð. Fórum svo heim og horfðum á vídjó með frönskum texta.

4. febrúar 2008

Vöknuðum aftur snemma á heimferðardaginn, ég fór í heimsókn til Elenu og Giancarlo, fólkið sem við leigðum sumarhúsið af, til að fá að nota internetið og fá leiðbeiningar um hvernig ætti að komast heim. Elena og Giancarlo voru ekki heima en hins vegar var mamma Giancarlo heima, hún Lydia. Lydia er 96 ára gömul mjög ræðin ítölsk kona. Hún gaf mér túr um húsið, sýndi mér herbergið sitt þar sem hún er búin að hengja fána samkynhneigðra upp, bæði inni hjá sér og á svölunum, svo að sjálfsögðu fékk ég að sjá klósettið. Að lokum settumst við bara fyrir framan arineldinn og spjölluðum saman á ítölsku. Hún hafði ekki hugmynd um hvað Ísland væri. Elena og Giancarlo komu svo heim og gáfu okkur lítinn túr um bæinn. Fórum upp í lítinn turn sem stendur á hæð við bæinn og útsýnið úr honum var ólýsanlegt! Fengum okkur svo hádegismat í einum af litlu bæjunum, Crespiamo, og fengum heimalagað pasta. Það var mjögmjög gott. Ákváðum svo að halda af stað því við ætluðum að koma við í Mílanó. Okkur varð nú ekki að ósk okkar því að þegar við fórum að nálgast Mílanó fór að kyngja niður snjó! Þar af leiðandi haggaðist umferðin ekki í meira en klukkutíma. Við vorum soldið svekktar yfir þessu en það verður að hafa það. Vegna veðursins vorum við svo ekki komnar heim fyrr en um tíuleytið.

Ferðin var í alla staði frábær og Ítalía og ítalir eru yndisleg!